Zamioculcas (Zamioculcas) - opieka domowa

9.39Głosowano: 266
Zamioculcas - Pielęgnacja roślin ze zdjęciami i wideo | farra.com

Inna nazwa rośliny: Perła Zanzibaru, wieczne drzewo, grubas, palma aroidowa, drzewo pieniędzy, drzewo dolara, złote drzewo, roślina świąteczna chińskiego Nowego Roku, kobiece szczęście

Oczyszczanie powietrza: nie oczyszcza powietrza

Trudności w uprawie: światło

Toksyczność: trujący

Widok (dział): rozkwit

Forma: rośliny zielne

Rodzina: Aroid lub Aronnikovye (Araceae)

Zamioculcas lub drzewo dolara: znaki i przesądy

Nazwa łacińska: zamioculcas

Kategoria: sukulenty zielne

Pochodzenie: Afryka

Krótka informacja o Zamioculcas

Zamioculcas to piękny, wiecznie zielony sukulent o ciemnozielonych, mięsistych liściach. Kwiat Zamioculcas uważa bezkresne pustynie Afryki za swoje rodzime miejsca. Roślina Zamioculcas została opisana w 1829 roku przez Conrada Loddijsa, znanego zbieracza roślin tropikalnych i założyciela szkółki roślin egzotycznych. W 1856 roku austriacki botanik Heinrich Wilhem Schott wyróżnił Caladium zamiedista jako odrębny rodzaj o nazwie Zamioculcas Loddiges. A od 1908 roku nazwę tego pięknego kwiatu Zamiokulkas zamielifolia wprowadził po raz pierwszy dyrektor Berlińskiego Ogrodu Botanicznego Adolf Engler.

Tak ten sukulent jest obecnie nazywany przez profesjonalnych ogrodników, a jego ocenę jako rośliny doniczkowej można ocenić na podstawie wielu popularnych nazw, spowodowanych ogólnym wyglądem, występowaniem lub znakami związanymi z tym kwiatem.

Żadna roślina nie ma tak wielu nazw: perła Zanzibaru, wieczne drzewo lub grubas, palma Aroid, drzewo pieniędzy (dolarów), w Chinach złote drzewo, świąteczna roślina chińskiego Nowego Roku, kobiece szczęście.

Bezpretensjonalna efektowna liściasta roślina ozdobna w mikroklimacie środowiska naturalnego rośnie na nizinach leśnych, terenach skalistych, nasłonecznionych pastwiskach oraz na bardzo ubogich, bezwodnych, piaszczystych glebach. Niezwykłość Zamioculcas w podziemnej łodydze, zwanej bulwą-kłączem, z której wyrastają cztery lub sześć pierzastych ciemnozielonych, błyszczących, woskowatych, stojących liści, wielkości do jednego metra. Kwiat zamiokulki doskonale przystosowuje się zarówno do naturalnych warunków siedliskowych, tak dobrze rośnie nawet w trybie niezbyt jasnego oświetlenia naszych mieszkań.

Zamioculcas jest trujący, ale nie cała roślina, ale tylko jej liście.

Odmiany Zamioculcas i ich cechy indywidualne

Zamioculcas zamiifolia (Zamioculcas zamiifolia)

Ten gatunek pochodzi z Afryki Wschodniej. Podobnie jak inne sukulenty rosnące na rozległych obszarach pustynnych, ta wolno rosnąca roślina magazynuje wilgoć w grubych, mięsistych łodygach, korzeniach i liściach do wykorzystania podczas suszy.

Charakterystyczną cechą zamiokulkas zamiyelistny jest obecność potężnej podziemnej bulwy. Jej kwiaty są niepozorne, drobne, jasnokremowe lub białe, zebrane w skromny, niepozorny kolb, nie wyróżniające się szczególną urodą, która najczęściej znajduje się na dole rośliny i jest ukryta pod zielonolistną kołdrą. Rzadkie kwitnienie Zamioculcas w dość zaawansowanym okresie wzrostu jeszcze bardziej świadczy o jego skromności i oryginalności.

Zamioculcas lancetowaty (Zamioculcas lanceolata Peter)

Znany botanik i dyrektor Ogrodu Botanicznego w Getyndze opisał Zamioculcas lancetowaty, który rośnie w większości przypadków w Mozambiku. Obecnie rzadko wyróżnia się jako niezależny gatunek. Soczysta roślina zielna o błyszczących, złożonych, pierzastych, ciemnozielonych blaszkach liściowych, które mają bardziej lancetowaty kształt. Z grubego bulwiastego kłącza wyrastają nabrzmiałe, metrowe liście, tworzące oryginalną, osobliwą roślinę zimozieloną, ale zrzucającą liście podczas długiej suszy.

Zamioculcas Boivin (Zamioculcas boivinii Decne)

Zamioculcas Boivin to bardzo ciekawa odmiana rośliny. W naturalnej naturze górskich lasów Afryki Wschodniej rośnie ten sukulent, który po raz pierwszy został opisany przez botaników w 1870 roku. Na tym etapie, w odniesieniu do współczesnej klasyfikacji, dla tego kwiatu zidentyfikowano inny rodzaj z rodziny aroidów. A teraz nazywa się Gonatopus boivinii. Jako roślina uprawna została wyhodowana całkiem niedawno i hodowcy amatorzy wykorzystują jej botaniczny wygląd. Niemniej jednak ocena tej rodzimej rośliny rośnie, co aktywizuje tworzenie nowych, oryginalnych form kulturowych metodami hodowlanymi.

Opieka domowa Zamioculcas

Wdzięk, wdzięk i bezpretensjonalność zamiokulków w pomieszczeniach sprawia, że jest częstym mieszkańcem miejskich mieszkań. W końcu mikroklimat stworzony przez centralne ogrzewanie jest bardzo zbliżony do pustynnych. Dla udanej hodowli konieczne jest przestrzeganie pewnych zasad, opartych na biologii gatunku rośliny, a także jej przystosowaniu do warunków bytowania.

Kryty kwiat Zamioculcas ma pozytywny stosunek do ciepła z zakresem najbardziej optymalnych temperatur: latem - od 19 do 24 stopni, zimą od 17 do 20 stopni, jasne oświetlenie rozproszone, a podlewanie powinno być umiarkowane w takim stopniu, aby ziemisty śpiączka wysycha. W okresie letnich upałów wskazane jest wyniesienie rośliny doniczkowej na balkon.

Rozmnażanie Zamioculcas

Najbardziej akceptowalnym sposobem rozmnażania Zamioculcas jest rozmnażanie wegetatywne z wykorzystaniem dowolnej części rośliny.

  • Jednym z najłatwiejszych sposobów rozmnażania jest dzielenie krzewu.
  • Drugim sposobem jest oddzielenie złożonej gałęzi liścia z nerką, wysuszenie jej trochę i określenie odpowiedniej doniczki.
  • Trzecią najdłuższą metodą rozmnażania do sześciu miesięcy jest rozmnażanie liści, które są lekko suszone przez kilka dni przed sadzeniem, a następnie sadzone w odpowiednim pojemniku, podlewane, przykryte przezroczystym pojemnikiem i okresowo wietrzone.

Przesadzanie Zamioculcas przeprowadza się wiosną, najlepiej w odstępach dwuletnich, w doniczce odpowiadającej objętości korzeni, w dobrze przepuszczalnej glebie odżywczej.

Szkodniki i choroby Zamioculcas

Drzewo dolara Zamioculcas jest niezwykle odporną rośliną i rzadko choruje na szkodniki, chyba że jest nadmiernie podlewane.

Jednak choroba Zamioculcas może powstać w wyniku uszkodzenia przez przędziorka, rzadziej przez wełnowca lub mszycę tarczową. Aby zapobiec chorobie, należy regularnie badać roślinę i stosować środki zapobiegawcze. Gdy na roślinie pojawią się pasożyty, należy natychmiast podjąć działania w celu ich zniszczenia, najpierw mechanicznie roztworem mydła, słabym naparem tytoniowym. A jeśli to nie wystarczy, pilnie potraktuj to gotowymi preparatami chemicznymi.

Napisz komentarz

Uwagi