Billbergia (Billbergia) - opieka domowa

Nazwa łacińska: Billbergia

Kategoria: epifityczne rośliny zielne

Pochodzenie: południowa i środkowa Ameryka

Królowa kwiatów – bilbergia

Około sześćdziesięciu gatunków epifitycznych roślin zielnych łączy się w rodzaj Bilbergia, który należy do rodziny Bromeliaceae.

Za rodzime tereny występowania i wzrostu bilbergii uważa się subtropikalne obszary Ameryki Południowej i Środkowej. Swoją piękną nazwę roślina otrzymała od szwedzkiego botanika, zoologa i prawnika Gustava Billberga w 1821 roku.

Bilbergia ma sztywne, rurkowate liście, które magazynują wodę i mają kolczaste brzegi. Te długie listki zebrane są w rozety, a egzotyczne i ekstrawaganckie kwiatostany o różowych lub czerwonych kolorach są liderami w domowym ogrodnictwie kwiatowym. Niewymagający charakter tej rośliny ozdobnej dodatkowo podnosi jej pozycję wśród hobbystów.

Popularne gatunki bilbergii

Najpopularniejsze gatunki bilbergii opisane są poniżej.

Bilbergia pochylona (Bilbergia nutans)

Jednym z najpopularniejszych gatunków uprawianych w domu przez hobbystów jest bilbergia pochylona, znana również jako „Łzy królowej”. Roślina epifityczna nie ma łodygi i osiąga do 40 cm wysokości. Zielone, wąskie, taśmowate liście z kolcami na brzegach, osiągają do 60 cm długości. Charakterystyczną cechą jest zmiana koloru liści w zależności od nasłonecznienia.

Liście tworzą lejkowatą rozetę, z której wyrasta pochylony pąk, osiągający do 80 cm długości. Niezwykłość i oryginalność tego gatunku polega na pięknych, opadających kwiatostanach. Tworzą je żółto-zielone kwiaty, których płatki mają niebieskawe obwódki i opadają spod jasnoróżowych okryw.

Bilbergia wspaniała (Bilbergia magnifica)

Za rodzime tereny tego epifitu uważa się południowo-wschodnią Brazylię. Wąskie, gęste i sztywne liście, o długości do 70 cm, tworzą wydłużoną, luźną rozetę. Jasne, poprzeczne paski na górnej stronie niebiesko-zielonych liści wyraźnie odróżniają bilbergię wspaniałą od innych gatunków. Duży, 30-centymetrowy kwiatostan, ozdobiony luźnym, opadającym kwiatostanem z niebieskimi, spiralnymi płatkami i jasnoróżowymi okrywkami. Roślina kwitnie latem. Po kwitnieniu pojawiają się jagody.

Bilbergia piramidalna (Bilbergia pyramidalis)

Tropikalna i subtropikalna Brazylia, Wyspy Antylskie i Wenezuela są ojczyzną bilbergii piramidalnej.

Liście, które nie różnią się od przedstawicieli innych gatunków, tworzą wydłużoną, lejkowatą rozetę. Gęsto pokryty jasnym puchem kwiatostan w kształcie piramidy jest ściśle otoczony liśćmi, skierowanymi do góry. W okresie kwitnienia, od późnej wiosny do szczytu lata, liście nabierają różowego odcienia. Kwiaty rośliny mają jasnoczerwone płatki w kształcie języka i niebieski odcień na końcach.

Bilbergia zielonokwiatowa (Bilbergia viridiflora)

Południowy Meksyk jest ojczyzną tego dużego epifitu o gęstej rozecie. Bilbergia zielonokwiatowa lubi rosnąć u podnóża gór, w lasach w pobliżu rzek. Od wiosny roślina zaczyna kwitnąć. Zielone, 5-centymetrowe płatki ozdabiają kwiatostan, otoczony ciemnozielonymi, ząbkowanymi, łuskowatymi liśćmi.

Te gatunki bilbergii są pożądanymi mieszkańcami w ogrodach zimowych i innych pomieszczeniach, ponieważ są mniej wymagające pod względem warunków uprawy niż inne bromeliowate, np. vriezia.

Bilbergia – pielęgnacja w domu

Bilbergia pokojowa jest piękna i wyjątkowa, szczególnie gdy kwitnie, wypuszczając kwiatostan z jaskrawym kwiatostanem. Z rodziny bromeliowatych bilbergia jest uważana za najbardziej oddaną, wytrzymałą i przyjazną. Dostosowuje się do wszelkich warunków. Aby roślina czuła się komfortowo, należy zapoznać się z kilkoma sekretami pielęgnacji.

Temperatura

Warto unikać gwałtownych zmian temperatury. Roślina dobrze będzie się czuła w temperaturze 18-20°C, może znieść krótkotrwałe obniżenie do 13°C, w takich warunkach roślina szybciej zakwitnie.

Letnia temperatura powinna wynosić 20-25°C.

Oświetlenie

Intensywne, rozproszone światło jest korzystne dla rośliny. Latem rośliny należy w miarę możliwości wystawiać na zewnątrz, aby mogły korzystać ze świeżego powietrza. Należy je chronić przed deszczem i jasnym światłem słonecznym.

Wilgotność i podlewanie

Optymalna wilgotność powinna wynosić co najmniej 65%. Należy spryskiwać roślinę miękką wodą. Zimą należy podlewać roślinę umiarkowanie, a latem utrzymywać wilgotną glebę.

Gleba

Lekka, żyzna gleba powinna składać się z piasku, torfu i próchnicy liściowej. Niezbędna jest dobra warstwa drenażu.

Nawożenie

Roślinę nawozimy w okresie wiosenno-letnim organicznymi lub mineralnymi nawozami w płynie w połowie dawki, co 15 dni.

Rozmnażanie i przesadzanie bilbergii

Można rozmnażać wiosną lub latem za pomocą odrostów od rośliny matecznej, gdy osiągną one połowę jej wysokości. Należy oddzielić odrost od rośliny, pozostawić go na dwa dni do wyschnięcia, a następnie posadzić w glebie i regularnie spryskiwać.

Wraz z rozwojem rośliny doniczka staje się dla niej za mała. Należy przesadzić roślinę do niskich, ale szerokich doniczek. Potrzebny jest dobry drenaż. Najlepiej przesadzać roślinę wiosną.

Szkodniki i choroby bilbergii

Typowe szkodniki bilbergii:

• mszyce,
• wełnowiec,
• czerwiec,
• roztocz.

Aby zapobiec pojawieniu się owadów na liściach i uniknąć ich żółknięcia, należy regularnie oglądać roślinę. W przypadku pojawienia się nieproszonych gości należy natychmiast podjąć działania w celu zwalczania szkodników, ponieważ choroby bardzo szybko rozprzestrzeniają się na roślinie. Na początek przemywamy liście roztworem mydlanym, a następnie przeprowadzamy oprysk insektycydami.